Λαϊκή

Δε ξέρω αν ποτέ πριν σκεφτόμουν να σου εξομολογηθώ γραπτώς όλα αυτά. Αλλά βλέπεις, έφτασε ο κόμπος στο χτένι, εσύ στο χείλος του γκρεμού κι εγώ στο αμήν. 

Σε βλέπω και κλαίω. Όχι από λυπηση, ούτε από φόβο. Δε ξέρω πως λέγεται αυτό.. βλέπω εσένα και συνειδητοποιώ τον εαυτό μου.. αυτό γίνεται στην εικόνα σου.

Και βλέπω πόσο στεγνά  και σκληρά  γινονται τα κεφάλια μας , πόσο απελπιστικά όμοια και πόσο δραματικά πνίγονται από τους ίδιους φόβους.. έλα, ξεκόλλα τώρα.. 

Ούτε Άγιος είμαι, ούτε παιδί πια..

Αλλά την υπόσχεση σου θα την κρατήσεις για να μη φοβάμαι:

86, ήσυχα σε μια καρέκλα.. αν θέλω! Γιατί μπορεί να θέλω κι άλλο κι άλλο και να μην αντέχω ούτε αυτό.. όχι από εγωισμό, ούτε από φόβο.. αλλά από μια γαμημενη σιγουριά που μου κληρονομησες.. μαζί με την τρέλα.. τα δάχτυλα, τα σγουρά μαλλια, τον κωλο μου, και τα δόντια μου για να δαγκώνω τους εχθρούς μου.. 

Και να σου πω κάτι; Γάμησε τους όλους! Όλους όμως! Έτσι όπως γιναμε, εγώ μεσήλικη κι εσείς γέροι, δεν έχει κανένα λόγο να αμφισβητεις την αξία σου: έφτιαξες κάτι καλό. Και στο λέω με σιγουριά.

Όχι καλούς ανθρώπους, δεν υπάρχει αυτό το είδος από τη στιγμή που ο ίδιος ο ανθρωπος ορίζει καλό και καλό. 

Έφτιαξες την πιο πολύπλοκη συνάρτηση, μόνο με αγνώστους παρανομαστες, συνθέτες πράξεις και αποτέλεσμα αγάπη. 

Στο σχολείο μας μάθαιναν πως δεν προσθέτουμε μήλα και πορτοκάλια, και πως αν θες να το κάνεις ίσως πρέπει να τα εξισώσεις. Η ζωή μου δείχνει το ακριβώς αντίθετο.. όχι μόνο δεν εξισώνεις, αλλά χωράνε τα πάντα στη σακούλα..και μήλα και πορτοκάλια και κουνουπίδια και λουλούδια στο χερι..

κάπως έτσι γίνεται..

Υπήρχε κάποτε, σ’ένα πολύ πολύ πολύ βρώμικο Βασίλειο (από κάθε άποψη), ένα πλάσμα πληθωρικά ευχάριστο και περίεργο. Κανένας δε γνώριζε την καταγωγή του. Έμοιαζε κορίτσι, σκεφτόταν-και όταν κάποιες φορές μιλούσε- σαν αγόρι, αγαπούσε σαν λουδούδι, και η όρεξη του συναγωνιζόταν την κούραση. Είχε πολλά και χαρούμενα μαλλιά, και γινόταν αντιληπτό τις περισσότερες φορές από τα παιδικά μάτια που τα μαγνήτιζε η ασυνήθιστη φόρμα του. Μερικοί έλεγαν μάλιστα, πως ήταν μεγάλη τύχη να το συναντήσεις στο δρόμο σου! Μια τρίχα από αυτό το πολύχρωμο κουβάρι , κι ένα χαμόγελο του άν έκλεβες, με ξόρκι μαγικό από δυο λέξεις μονάχα, έφτιαχνες φυλαχτό καλύτερο κι από λαγοπόδαρο ή κοκκαλάκι νυχτερίδας! Κυκλοφορούσε ελεύθερο, με το ρυθμό του, με τη δική του μουσική στο κεφάλι του.. Δε χοροπηδούσε, μα ούτε και σερνόταν. Με τον καιρό, είχε αποκτήσει της ιδιότητες του χαμαιλέωντα και τις χελώνας (αρχικά προσαρμοζόταν στο περιβάλλον, και μετά, χανόταν μέσα στο μαλλιαρό του κεφάλι) για να προστατεύεται. 

Έτυχε κάποια μέρα να φτάσει στα μέρη εκείνα, σοφός δάσκαλος από μακριά, κι όλοι έτρεξαν για να ακούσουν τις σπουδαίες του κουβέντες. Μαζεύτηκε κόσμος στην πλατεία, από κάθε γωνιά της πόλης, (για κάποιους φυσικά, ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαρία να πουλήσουν και τις πραμάτιες τους), και καθισμένοι , αφού ησύχασαν μασουλόντας τα καλαμπόκια τους, είχε φτάσει η στιγμή να ακούσουν τον μεγάλο του λόγο.. Κάποιος έπρεπε να αρχίσει... κάποιος έπρεπε να μιλήσει.. κανείς... σιωπή.. Κοιταζόντουσαν μεταξύ τους, και κανείς δεν καταλάβαινε τι γινόταν.. Όλοι περίμεναν.. κι ο δάσκαλος περίμενε.. Δεν είχαν την παραμικρή ερώτηση! Είχαν απαντήσεις, λύσεις, εξηγήσεις, αλλά δεν είχαν ούτε μισή ερώτηση! Ώσπου κάποια στιγμή, η σιωπή έσπασε σε χιλιάδες μικρά κομματάκια! Μια φωνή εύθραστη, που κανένας δεν είχε ξανακούσει, βγήκε μπροστά με ενθουσιασμό:
- Καλωσόρισες!!!
Με γουρλωμένα μάτια, και έκφραση έντονης απορίας, στριφογύριζαν τα κεφάλια τους αριστερά-δεξιά καθώς ψαχνόντουσαν μεταξύ τους. Έψαχναν με το βλέμμα τους, να δούνε από πού ακούστηκε αυτή η καθαρή λέξη με την τόσο μεγάλη λαχτάρα. Στην πλατεία που έμοιαζε με λίμνη, κάπου στην άκρη της, ομόκεντροι κύκλοι άρχιζαν να ανοίγουν σιγά-σιγά, ο ένας δίπλα στον άλλο – όπως όταν πετάς μια πετρούλα στο νερό – και να αποκαλύπτουν τον υπεύθυνο της ταραχής. Προς έκπληξη όλων, το πλάσμα με τα χαρούμενα μαλλιά, είχε φτάσει μέχρι εκεί για να συναντήσει τον σοφό. Τον πλησίασε, κι αγκαλιάστηκαν λές και γνωριζόντουσαν απο πάντα. Εκείνο, του έκανε νόημα να σκύψει για να του μιλήσει εμπιστευτικά. Του μιλούσε για κανένα πεντάλεπτο. Αυτός , κουνούσε το κεφάλι του σε ένδειξη κατανόησης και χάϊδευε τα γένια του με μια έκφραση ικανοποίησης. Στο τέλος, λίγο γέλασε και συμφώνησε. Είχε δίκιο..(μέσα στην ταραχή, η τριχόμπαλα, πρόλαβε να κρυφτεί..)

-Δεν έχω να σας πώ πολλά αυτή τη φορά. Για να σκεφτώ αν θα ξαναφέρω τη σοφία μου στον τόπο σας, θα πρέπει να καθαρίσετε το παλάτι, τους δρόμους, τα σπίτια σας, τα ρούχα σας, τα χέρια σας, τα μυαλά σας και τις καρδιές σας. Και τότε θα σας εμπιστευτώ, αλήθειες που είναι γραμμένες στ’ άστρα! 

Μάζεψε την περήφανη παρουσία του, έγινε ταπεινά μικρός, και αποχώρησε από την πλατεία..
Όσοι είχαν μαζευτεί εκεί, τά ‘χασαν! Τί του είχε πεί? Γιατί δε μίλησε σ’αυτούς? Ποιές αλήθειες είναι γραμμένες στ’άστρα και δεν τις βλέπουν? Και πάνω απ’ όλα, γιατί να τα καθαρίσουν όλα αυτά??

Για να μη καθυστερούμε στην ιστορία μας (επειδή προβλέπεται happy end), μαζί μ’ένα τσουβάλι ερωτήσεις που έριξε ο σοφός στα πόδια τους, έσπειρε στου καθένα το μυαλό την περιέργεια και φύτρωσε το πείσμα! Το πείσμα με τη σειρά του, καρποφόρησε, κι έγινε σ’άλλους δύναμη, σε κάποιους ιδέα και σε λίγους έμπνευση.

Μια μανία τους έπιασε όλους να καθαρίζουν τα πάντα! Σκούπες και σαπούνια, επιστρατεύτηκαν στον αγώνα! Σε λίγο καιρό τα πάντα έλαμπαν!!Το Βασίλειο γυάλιζε από χιλιόμετρα μακριά! Όλα έμοιαζαν να είναι καθαρά. Αλλά ο σοφός, πουθενά.. Είχαν αρχίσει να απογοητεύονται..

(«..τα μυαλά σας και τις καρδιές σας..» αυτό πάλι πώς γίνεται???)

Πάνω που είχαν αρχίσει να αμφισβητούν τη “σοφία του σοφού”, έγινε κάτι που κανείς δεν το περίμενε. Το πλάσμα αυτό που για χρόνια θεωρούσαν ακατάδεκτο και φοβισμένο, κυκλοφορούσε στους δρόμους, έμπαινε στα καφενεία, τρύπωνε στα σπίτια και άφηνε –δήθεν- όλους να κλέψουν μια τρίχα από τα χαρούμενα μαλλιά του! Τους αποζημείωνε και μ’ ένα χαμόγελο για την αναστάτωση, κι έτσι, βρέθηκαν όλοι να έχουν τα συστατικά του φυλακτού! Όλοι ένιωθαν ευλογημένοι που θα μπορούσαν να κρατήσουν τη δύναμη της τύχης τους μέσα σ’ ένα κόκκινο μικρό πανάκι!

Μέρα με τη μέρα όλα άλλαζαν. Με τον ήλιο, πλήθαιναν τα γέλια στους δρόμους, και τις νύχτες, πάνω από όλα τα σπίτια στριμοχνώντουσαν όνειρα κι ελπίδες!!!
Κάποιοι λίγοι περίμεναν ακόμα τον σοφό. Οι περισσότεροι ήταν ικανοποιημένοι με τις αλλαγές στον τόπο τους, και δε χωρούσε η καρτερικότητα για το αύριο στο σήμερα.

Καιρό μετά, ένα μεσημέρι, είδαν να πλησιάζει απο μακριά ο δάσκαλος. Τρέξαν όλοι να προλάβουν μια καλή θέση στην πλατεία. Είχαν ήδη μπροστά τους μια αποκάλυψη! Τον υποδέχτηκαν με σεβασμό, έφεραν μια αναπαυτική καρέκλα να καθίσει, κι ένα «καλωσόρισες» ακουγόταν σ’επανάληψη – όπως η ηχώ. Έκαναν ησυχία ν’ ακούσουν τα λόγια του..
-Έχω γυρίσει αυτή τη σφαίρα τόσες και τόσες φορές... Πιο λαμπρό Βασίλειο – πιστέψτε με- δεν έχω δει! Ευλογημένος τόπος είναι εδώ με τόσα χαμόγελα. Μπράβο σας και πάλι, μπράβο σας. Διψάτε να ακούσετε την αλήθεια και ακολουθήσατε τη συμβουλή μου. Αυτό είναι πραγματικά αξιέπαινο! Θα σας εξομολογηθώ κάτι..δεν υπάρχει καμιά αλήθεια γραμμένη στ’ άστρα! Κάθε αλήθεια, είναι γραμμένη γύρω σας και μέσα σας! Γι’ αυτό σας ζήτησα να καθαρίσετε. Για να μπορέσετε να τις δείτε! Κάτω από τόση σκόνη και βρωμιά, περίμεναν μια καλή ευκαιρία για να σας πλησιάσουν. Τα καταφέρατε μια χαρά! Φαντάζομαι πως τώρα όλοι έχετε και τα υλικά για το φυλαχτό..ήρθε η ώρα να φύγω πάλι...
Δε μίλησε κανείς. Και κανένας δε ρώτησε για το ξόρκι...
Ο δάσκαλος σφύριξε δυνατά. Ο πιστός του βοηθός με τα χαρούμενα μαλλιά τον πλησίασε, και πήραν το δρόμο τους...
(εμένα μου φτάνει μέχρι εδώ..και μου περισσεύει! ;-)

23:11

(Δε ξέρω την αποτελεσματικότητα του ηλεκτροσόκ, ούτε και τη συμπτωματολογία για την οποία το εφάρμοζαν, αλλά είναι κάποιες φορές αδερφάκι μου, που το λιγουρεύομαι όσο μια λοβοτομή..)

Όχι απλά δεν είμαι δυνατή, από σήμερα υπογράφω Νιανιά Λουδάρου κι είμαι υπερήφανη για την απόφαση μου. 

Ναι σου λέω, χέστρα! Φοβάμαι και τη σκιά μου, και αν είχε κι αυτή σκιά θα τη φοβομουν ακόμα περισσότερο. Λες κι έχω τον αβόλευτο στο τώρα και πηγαινοέρχομαι σαν το εκκρεμές με τις μπάλες που έχουν κάποιοι στολισμένο στα γραφεία τους. Δύο μπάλες που ακουμπούν η μία την άλλη, και ποτέ δε βρίσκομαι μαζί στο σημείο. Το σημείο παραμένει πάντα με τη μία. Πότε με τις δύο.

Είμαι παρελθόν και μέλλον, σπάνια παρούσα στο τώρα. Δε ξέρω αν θα μου άρεσε. Δεν ήμουν ποτέ.

Και τώρα που θέλω να γυρίσω, ψάχνω το δρόμο..

Έλα όπως εισαι

(Το αυτοκίνητο ανέβαινε με ευκολία τα τσιμεντένια σκαλοπάτια, σε μια κλίση τουλάχιστον σαρανταπέντε μοιρών.. Ανέβαινε.. ανέβαινε.. Ώσπου έφτασε σε μια μικρή στροφή, με κάγκελο κι απλωμένα ρούχα στην αυτοσχέδια απλώστρα με σκοινιά, μεταξύ ενός κλαδιού κι ενός πόμολου. 

Μανούβρα δεξιά, καβαλάει περίπου μισό μέτρο το κάγκελο κι αφού ισορροπεί για λίγο μεταξύ σκαλιού κι ισώματος, με την απόγνωση να σφίγγει το τιμόνι, γέρνει μπροστά και προσγειώνεται στο ταρατσάκι.)

- Τώρα εσύ εδώ, τί θες? Δε βλέπεις πως είναι αδιέξοδο?

- Συγνώμη, δεν το κατάλαβα.. Δεν έχει καν σήμανση!

- Από τα σκαλιά ανέβηκες, τί σήμανση θέλεις?

- Συγνώμη, έχετε δίκιο..

- Τί κάνουμε τώρα, μου λες?

- Να το βγάλω με κάποιο τρόπο.. Αν με βοηθούσατε λίγο να το σπρώξω πίσω?

- Από τη σκάλα να το βγάλεις? 

- Ναι..

-Αλήθεια?

- Ναι!

- ..έχω και κάτι σκοινιά, κάτσε να το δέσουμε να μη μας φύγει! ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΜΩΡΕ? Ε? ΚΟΝΤΕΨΕΣ ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΛΑΔΙΑ, ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ?

- ...έχετε δίκιο..

-  ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΧΩ ΔΙΚΙΟ! ΗΣΥΧΙΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΧΩ! Γι' αυτό προτίμησα να βρω σπίτι, με πόρτα  στα 306 σκαλοπάτια, παρά εκείνο πάνω στο δρόμο. Δε θέλω να έρχεται ο καθένας εδώ.. Δε θέλω ταχυδρόμο, δε θέλω αγύμναστους, δυσκίνητους, ανάπηρους, συγγενείς, παιδιά που λένε τα κάλαντα, εθελοντές για έρανο, γείτονες, φίλους, χαμένους.. και προπάντων οδηγούς. Δε γουστάρω τους οδηγούς..

- Έχετε δίκιο..

- Σε τί έχω δίκιο?

- Αυτό για τους οδηγούς, ούτε εγώ τους γουστάρω.. Γι' αυτό ήρθα από τα σκαλιά, για να αποφύγω τους οδηγούς, και την άσφαλτο. Ούτε την άσφαλτο γουστάρω. Ούτε να οδηγώ  ξέρω! Απλά έβαλα σε λειτουργία το αυτοκίνητο..

- Έχεις πιει καφέ; Να φτιάξω;

Yo no soy marinero

(Τα μάτια ή τ' αυτιά είναι πιο γρήγορα; )

Μου μιλάει το μυαλό μου, και κάνει τόσο αντίλαλο μέσα στο κεφάλι μου. Έχει περάσει ένα εφιαλτικό καλοκαίρι από πάνω μας, και το μόνο που μου έμεινε, είναι το λευκό σημάδι από τον ήλιο που δεν έφτασε να με κάψει, κάτω από τη ράντα του σουτιέν, καποια ξένοιαστα κιλά, φωτογραφίες παραθαλάσσιες και άλλες σκοτεινές με θέμα τα σουβλάκια, αποδειξεις εισιτηρίων από συναυλίες και ταξίδια κι η κούραση να προλάβω να πάω διακοπές και να γυρίσω αλώβητη πίσω.

Φωτιά και νερό, και μετά πάλι νερό και μετά ξανά φωτιά, κι ήθελα να 'ξερα, πως στην ευχή μπορούμε και συνεχίζουμε, όταν η παρουσία μας έχει γίνει διυλιστήριο ασχήμιας, φίλτρο μιζέριας και αποστακτήριο για κάθε νόημα που πρέπει να βρεις και να παραμυθιασεις την ψυχή σου.

Δεν είμαι σκοταδόψυχη, είμαι σκοτάδι. Σκέτο, απλό και καθαρό.

Φωτιζόμενο σκοτάδι.. 

Η μελαγχολία του φθινοπώρου έρχεται γιατί, πρέπει να υποστείς ένα χειμώνα και κάτι μήνες μέχρι να κλειδώσεις την ισημερία σου και να ενδώσεις για ακόμα μια φορά στον ήλιο. Αυτόν που καίει, και θες να γδαρεις τη σάρκα σου μήπως και δροσιστείς με το ίδιο σου το αίμα.

Η απελπισία νομίζω πως δεν έχει πληθυντικό. Όσοι και να μαζευτούμε, θα την μοιραστούμε. 

(Νταξ, όλα αυτά τα γράφω και στο μυαλό μου γυρίζει το La Bamba..

Που στιχουργικά δε βγάζει το παραμικρό νόημα, και παρόλα αυτά ακούγεται χαρούμενο να φωνάζεις πως δεν είσαι ναύτης αλλά καπετάνιος και κανένας να μη σε πιστεύει.)

Πως πέρασα το καλοκαίρι

Εγώ δεν το πέρασα το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι με προσπέρασε, για ακόμη μια φορά, και τρέχω ξωπίσω του να το πιάσω.

Ξέρω πως είμαι μεγάλη πια, για να μετράω μπάνια και παγωτά, αλλά ήταν μόλις 5 -τα μπάνια, όχι τα παγωτά! - σε μια άδεια δύο εβδομάδων.. Και αυτό, γιατί δεν είμαι αρκετά μεγαλη να γιορτάσω ένα από τα λίγα ατού της εμμηνόπαυσης, και ζω ακόμα με την εφαρμογή "ημερολόγιο περιόδου" στο κινητό, που μου πετάει τρομαχτικά μηνύματα για το τέλος του κόσμου που έρχεται σε δύο μέρες.. κάθε μήνα..

Αλλά η ζωή εξακολουθεί να είναι ωραία, και σημασία έχει το ταξίδι κι όχι ο προορισμός τελικά, αλλά για να ταξιδέψω και να οδηγεί άλλος, πρέπει να κουμπώσω ένα ζαναξακι και να στάζω υπογλωσσια ανθοϊάματα παράλληλα με σνιφαρισμα βαλεριάνας για να με κρατάει ψύχραιμη, και να μη μεταμορφώνομαι σ' εφιάλτη για τον οδηγό. Ή και τον καπετάνιο. Το ίδιο μου κάνει αφού δεν είμαι εγώ στο τιμόνι..

Οι διακοπές μοιάζουν με τις μέρες πριν την κρεμάλα. Ξεκινά η άδεια, και μετραω αντίστροφα. Χαράζω γραμμούλες στον τοίχο του μυαλου μου, και ξαφνικά γεμίζει και με περιμένει ο δήμιος.. Μ' ένα χαμόγελο φαρδύ πλατύ, που αντί για δόντια γράφει ΔΕΥΤΕΡΑ22/08/22.

(Γέμισα γέλια και πήρα χρώμα. Έφαγα σύκα, μούλιασα στα νερά του Ιονίου, ήπια μπύρες και κοκτέϊλ στην πλατεία, είδα το Κατάκολο κι ένα μουσείο με αρχαία, έκανα καινούριους φίλους, συνάντησα τους μακρινούς, ζεστάθηκε η καρδιά μου κι η αγκαλιά μου με αγάπη, και γυρίζω στη βάση μας.

Βαγγελούρη μου, σ' ευχαριστώ..)

Αυτό το καλοκαίρι θα μου μείνει αξέχαστο.

Τανυα 

24

Λίγο κίτρινο και λίγο μωβ. Αυτό μας έκανε ένα πολύ.. πολύ μαύρο.

Το αριστερό μου μάτι, χώρις να θυμάμαι τη διαδρομή, έφτασε να μελανιάσει και να πρηστεί τόσο, που πέταξε από πάνω του κάθε ομοιότητα με το αδερφό δεξί στοιχείο, κι ακολούθησε μια πιο πολύχρωμη και ακανόνιστη πορεία στο προφίλ μου. 

Μου σήκωσε λίγο και το ζυγωματικό, χαμογελούσα παγωμένα. Φαρδυνε ελαφρά τη μύτη μου, και πρόσθεσε μια εξωτική νότα σ' αυτόν τον συνδιασμό κίτρινο - μωβ .. 

Κάπου κάπου είχε νότες κόκκινες, αλλού πιο ανοιχτές κι αλλού πιο σκούρες, μπορούσες να διακρίνεις ελαφρά ένα περίγραμμα χειρονομίας..

Μια στιγμή υπερβολικής αγάπης μάλλον.. αλλά με τόσο πρήξιμο και τόσο αστιγματισμό στο διπλανό, δε διέκρινα τίποτα καθαρά..έβλεπα μόνο τα χρώματα.

(Αντί να προσπαθήσω να το κρύψω, έβαψα όλο μου το πρόσωπο κίτρινο μωβ..)

(Της Κυριακής τα όνειρα, μέχρι το μεσημέρι)