Όχι απλά δεν είμαι δυνατή, από σήμερα υπογράφω Νιανιά Λουδάρου κι είμαι υπερήφανη για την απόφαση μου.
Ναι σου λέω, χέστρα! Φοβάμαι και τη σκιά μου, και αν είχε κι αυτή σκιά θα τη φοβομουν ακόμα περισσότερο. Λες κι έχω τον αβόλευτο στο τώρα και πηγαινοέρχομαι σαν το εκκρεμές με τις μπάλες που έχουν κάποιοι στολισμένο στα γραφεία τους. Δύο μπάλες που ακουμπούν η μία την άλλη, και ποτέ δε βρίσκομαι μαζί στο σημείο. Το σημείο παραμένει πάντα με τη μία. Πότε με τις δύο.
Είμαι παρελθόν και μέλλον, σπάνια παρούσα στο τώρα. Δε ξέρω αν θα μου άρεσε. Δεν ήμουν ποτέ.
Και τώρα που θέλω να γυρίσω, ψάχνω το δρόμο..
