(Φυσικά και δε διακρίνω καμία πολυπλοκότητα στη σκέψη μου.
Η παρατηρητικότητά μου, είναι η κατάρα που ευθύνεται για τις ελάχιστες φωτεινές στιγμές πιθανής εξυπνάδας, προσαρμοσμένη σε περιβάλλον αμφιβολίας, και καλυμμένη πρακτικά με χιούμορ και δυσνόητες λέξεις.
Κάποιες φορές, όχι πάντα..
Τις περισσότερες, αρέσκομαι να μονολογώ και να τυλίγομαι κουβάρι γύρω από τη δική μου ματαιότητα, να διαλογίζομαι σαν Ινδός γιογκίνι με άξονα τη δύναμη της αγάπης, και να βάζω το πλυντήριο πιάτων σε λειτουργία. Απλά πράγματα.
Τα κουρασμένα πρόσωπα, τα απεγνωσμένα βλέμματα, τα βαριά βήματα και τα σβησμένα χαμόγελα, είναι ο εφιάλτης μου. Και η πραγματικότητα, είναι εδώ για να μου θυμίζει την ευκολία που μας παρέχει, να ζούμε τους φόβους μας.
Από την άλλη, αξίωμα κι αλήθεια, είναι η αγάπη. Δεν την καταλαβαίνεις, δε χρειάζεται να το σκεφτείς. Κομπάρσος το μυαλό, αναδεικνύει το ταλέντο της καρδιάς να ξέρει την αλήθεια, χωρίς λέξεις, έξω από τον χρόνο και το στενό κορσέ της ύλης.)
Περπατώντας δίπλα στη θάλασσα χτές το απόγευμα, μετά την εκούσια παρουσία μας σ´ ένα προσωρινά μεγάλο αντίο, αναρωτηθήκαμε τί θα γινόταν αν ολόκληρη η ανθρωπότητα συντονιζόταν στη συχνότητα της αγάπης.
Τόσα χρόνια, πορεύεται στον αντίποδα, κόντρα στη φύση της ίδιας της ζωής. Με λάβαρο το "εγώ" και σημαία το κέρδος, να εμπορεύεται το φόβο και να πουλάει εικόνες ντροπής.
Πού θα έφτανε; Πόσο άμεσα θα βιώναμε τα όνειρά μας; Αυτά τα απαλά, τα λίγο παστέλ, μέσα στα σύννεφα που καρφώνονται επώδυνα πάνω στο κεφάλι μας, και δεν τα βλέπουμε ποτέ, παρά χλευάζουμε αυτό το πολύχρωμο του μπροστινού μας, και του κρατάμε το χέρι μακριά, κάθε φορά που προσπαθεί να τα αγγίξει.
Τα δικά του όνειρα.
Ο μπροστινός μας.
Κι ο αμέσως επόμενος από μας, τα δικά μας.
Και κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας.
Κι αυτό είναι κάπως η πραγματική αλήθεια.
Και ντρέπομαι για λογαριασμό της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου