Τραβολογούσε το κορμί του εκεί κι εδώ, και λίγο πιο πέρα, μαζί με την παραγεμισμένη του τσάντα και το άδειο του βλέμμα. Σκοτείνιαζε, κάτω από τον ίδιο Ήλιο μ' εκείνον που γεννήθηκε και τον άφησε να μαραθεί νωρίς. Ζέστη μέσα έξω, φως πουθενά..
Είχε πάρει τις αποφάσεις του.
Είχε διαλέξει.
Κι ήταν αφοσιωμένος και σιγουρος.
Η απουσία της πρώτης ώρας ήταν ο εφιάλτης του από το σχολείο. Τα ξυπνητήρια δεν τα εμπιστευόταν, από τον καιρό του κουρδίσματος (ποιος επενδύει άλλωστε σε γρανάζια; Οι μπαταρίες, δε, τελειώνουν χωρίς προειδοποίηση). Η αφύπνιση στο κεφάλι του, ανά μία ώρα, τον είχε αφήσει αυπνο χρόνια τώρα.
Γραμμή παραγωγής καφέ, μπάνιο, ντύσιμο, είχε αγγίξει τη δική του ελευθερία πια: τα έκανε όλα χωρίς να κοιτάζει τον αριστερό του καρπό. Και ήταν τυπικός και ακριβής, να κλειδώνει την καρδιά του σπίτι, και να βγαίνει από την πόρτα του, υπακούοντας τη λογική ντυμένη Λοχία, κι ένα "πρέπει" κοντόχοντρο Στρατηγό.
-Καλημερα, ένα. Ευχαριστώ.
Οι τρεις πρώτες και μοναδικές λέξεις που μοιραζόταν με τον κουλουρά, κάθε μέρα εδώ και χρόνια, που πλέον του έδινε το χάρτινο σακουλάκι με το κεφάλι γυρισμένο, να μιλάει με τον περιπτερά κουμπάρο του για το Σαββατοκύριακο στη Σαλαμίνα.
Δευτέρα με Παρασκευή: κουλούρια 5.
(Αυτό το σαββατοκύριακο, ήταν αυτό που δεν άντεχε. Τη σιωπή, τη μοναξιά του. Την παλινδρόμηση του "καλημέρα", αφού δεν είχε ούτε λουλούδι στο διαμέρισμα του για να το μοιραστεί.
Καθόταν κι έκλαιγε μόνος του μπροστά στον καθρέφτη, κι έβλεπε έναν άλλο, που του θύμιζε τον εαυτό του, και λίγο τον λυπόταν. Κι άκουγε πάλι τα προστάγματα από τον Στρατηγό, κι έτρεχε να προλάβει - χωρίς ρολόϊ αυτές τις δύο μέρες - για να βγάλει απ' το υπόγειο την καρδιά του, που την αφήνει νηστική εδώ και χρόνια, και τελευταία του παραπονιέται πως κουράστηκε να τον περιμένει..)
!!!!!!!!!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφή