Tabula Rasa

"Τα κτίρια.." λέει, "μας ορίζουν και τα ορίζουμε.."
Πλέον τα κτίρια μας ορίζουν.. Εμείς δεν ορίζουμε τίποτα.. Ούτε το χρόνο, ούτε τον τόπο, ούτε κύτταρο πάνω μας.. Όλα είναι υπό έλεγχο, σίγουρα όχι δικό μας..

(Αυτές οι κολώνες μου προκαλούσαν κάτι παραπάνω από δέος, πάντα. Παρατηρώντας από το βρώμικο τζάμι της πόρτας του 040, λίγο πριν σταματήσει, κάτι ωθούσε το δεξί μου χέρι να σηκωθεί, να σφίξω τρία δάχτυλα και να τα ακουμπήσω στο μέτωπο, ξεκινώντας ασυνείδητα την ιερά συμβολική μίμηση, χωρίς όμως το αμήν στο τέλος. Δεν ήξερα γιατί.. ακόμα δεν ξέρω..)

Η Μπεσάρα, είχε μια μαγική ιδιότητα στα μπλέ της μάτια : Κατεδάφιζε και ισοπέδωνε τα πάντα - νεόδμητα ή νεοκλασσικά ερείπια, δεν είχε σημασία -και αναφωνούσε "Ωραίο Οικόπεδο!"
Δεν είχε δεί ποτέ ωραίο σπίτι. Καμία πόρτα δεν ήταν αρκετή, κανένας αρχιτέκτονας, κανένας μάστορας δεν έφτασε να αγγίξει ποτέ την ευαίσθητη χορδή της αισθητικής ή της ζήλιας της. Δεν είχε και δεν ήθελε. Θαύμαζε όμως ό,τι έμενε όρθιο από την απαλλοτρίωση: Τον Αέρα..

Τον πολύτιμο Αέρα που έγραφαν στο μισοαδικημένο παιδί της κληρονομικής μοιρασιάς - ή και στο ευνοούμενο, δε ξέρω - για να σηκώσει οικοδομή κι ανάστημα, όταν ο καιρός του τα φέρει βολικά, πράγμα που κάποιες φορές  δεν ευδοκιμούσε, και είχε απλά το κλειδί σαν πληρεξούσιος της ταράτσας κι άρχων του απλώματος. Έχω ακούσει επίσης ιστορίες που κληρονομούσαν Αέρα επί Αέρα, για να χτίσεις εσύ δλδ, θα έπρεπε να έχει προηγηθεί το αδέρφι, διότι ως γνωστόν κάπου πρέπει να το στηρίξεις όλο αυτό και όχι σε αέρα..

(Κι ήρθε ο δίσεκτος ο χρόνος, με τον "κατ'οίκον περιορισμό" για το καλό όλων μας, για την απόστροφή της συναναστροφής - καλής, κακής..λίγο με νοιάζει - και με τρομοκρατία σπάταλη, να ξεχειλίζει από στόματα, και κανάλια και πληροφορίες, και κανένα κτίριο δεν εμπνέει δέος.
Καμία κουβέντα δε ξεκινάει στο δρόμο με αφορμή ένα τσιγάρο. Κανένας καφές κερασμένος, καμία ματιά, καμία γεύση. Για όσο..)

(Είχες δίκιο για το οικόπεδο. Το μόνο που έχει αξία. Όλα τ΄άλλα..αντιπαροχή.)