Είναι κι αυτά

(Χθές, μιλούσα κι άκουγα τις λέξεις μου, κι η αλήθεια με είχε ξεπαραβγεί, κι έτρεχα λαχανιασμένη πίσω της.)

Άργησα να μιλήσω. Και καλά έκανα δηλαδή, αφού όσο περνάει ο καιρός παρέα με τα χρόνια, καταλαβαίνω περισσότερα χωρίς λέξεις, και με τους κώδικες καλά δεν τα πάω συνέχεια.. 

"Ανθρωπάκος". Να μια λέξη. Που με έδεσε χειροπόδαρα υποσυνείδητα, ζυμώθηκα μέσα της, και στεκόμουν προσοχή κάθε φορά που η συνονόματη μου τραγουδούσε το σουξέ.

Η περιγραφή γλαφυρή και άθλια, ωστόσο η μουσική του επένδυση και το γαργαριστό της αοιδού με μάγευε και παπαγάλιζα αθώες μελλοντικές καταγραφές κι ομολογίες.

Ήσυχο παιδί δεν ήμουν, αλλά ούτε και διαόλι να κάνω ζημιές ή πονηριές με σκοπό να γίνει το δικό μου ή να γελάσω. Δε ξέρω πως ήμουν. Ούτε πως μ' έβλεπαν. Σίγουρα όχι Παναγίτσα . Μάλλον γεννήθηκα Κασσιανή, δεν εξηγείται αλλιώς.. 

Πρέπει να πήγαινα 2α λυκείου όταν συνειδητοποίησα πως η καραμέλα που μου έδιναν να πιπιλάω από τα τρία μου όταν έκανα κάτι λάθος, δεν ήταν απλά "συγνώμη" ή κάτι ανάλογο. Για να μου διαχωρίσουν το σωστό από το λάθος, ούτε λόγος, αφού με τα λάθη μαθαίνουμε άλλωστε, και ποιος ο λόγος να μπεις σε διαδικασία να μάθεις σε ένα παιδί το σωστό, αφού ούτε εσύ ο ίδιος δεν το ξέρεις, κι ακόμα ποιο πολύ, δεν το κάνεις.. 

Εγώ λοιπόν αναγκαζόμουν να λέω "ήμαρτον". Κι όχι σαν επιφώνημα, αλλά σε χρόνο αόριστο του ρήματος αμαρτάνω. Γεννήθηκα και με βάραινε προφανώς το προπατορικό, οκ.. Αλλά η όλη διαδικασία, κι η επανάληψη, κάτι η Τάνια κι ο ανθρωπάκος, κάτι από δω, κάτι απο κει.. 

-Κοίτα τι κάναμε με το παιδί...