Αδρανής στον καναπέ του σπιτιού, σε προάστιο παραθαλάσσιο, στην πόλη που γεννήθηκα και βιοπαλεύω 40 χρόνια, στη χώρα που μιλάω τη γλώσσα της - αλλά αρνείται να μιλήσει τη δική μου - και σ' ένα κομμάτι του μπλέ πλανήτη, που οι τεκτονικές του πλάκες δε σταμάτησαν ποτέ να είναι σε πόλεμο. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ακόμα πιο συχνά, χωρίς τρόπους.
Με κάποιες λίγες στιγμές αυτοεκτίμησης , με μεγαλύτερες περιόδους κατάθλιψης, και τελευταία, με μόνιμο αίσθημα ντροπής και εσωτερικού ανακατέματος.
Αυτό είμαι.
Γένους θυληκού και γενιάς προδομένης με περιττά κιλά, χωρίς parabens, γλουτένη, λακτόζη, όνειρα κι ελπίδα.
Με διάρκεια δράσης αποκλειστικά 24 ώρες, που μου ανανεώνεται συνήθως στις 8 με 8:30 το πρωί.
Πάλι καλά να λέω..
(Σήμερα το βράδυ, μια οικογένεια δε θα κοιμηθεί. Θα προχωράει με πλαστικές σακούλες γεμάτες κουβέρτες και απελπισία, στα σύνορα του πουθενά και στα όρια της ευρωπαϊκής υποκρισίας των δήθεν χριστιανολαϊκων πρωτόγονων μισάνθρωπων. Ένα παιδί θα κουβαλάει στην πλάτη του, επαναλαμβανόμενα λάθη αιώνων της ανθρώπινης ιστορίας, που ποτέ κανένας δεν έμαθε από αυτά. Και κάθε λεπτό που περνάει, θα βάζουμε όλοι κι από ένα δράμι παραπανίσιο. Για όσο αντέξει.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου