Curriculum Vitae

Συνηθίζω να εγκαινιάζω τις γραπτές μου  απόπειρες, προβάλλοντας μια μικρή μήκους περιγραφή του εγκεφαλικού μου περιεχομένου, και εισπράττοντας συχνά, σχόλια του τύπου: -Τί μαυρίλα είναι αυτή, πουλάκι μου;

Οκ.

Οι πολύχρωμες γιρλάντες από τα ζελέδένια μου συναισθήματα, σκλήρυναν, ξέβαψαν, και μοιάζουν πλέον με σκόρπια καμμένα ελαστικά σε βουλκανιζατέρ γωνιακό στην Κωνσταντινουπόλεως. 

Κάτω από τις φαινομενικά χαριτωμένες μου μπούκλες, κρύβονται οι κόμποι που με ταλαιπωρούνε, και με το αναρροφητικό φρενάρισμα του γέλιου μου, υψώνω φράγματα πίσω από τα μάτια μου. Υδροηλεκτρικές δυνάμεις, μετατρέπουν το κλάμα μου σε βήμα, ευαίσθητο κι αργό, σ' ενέργεια χωρίς πρόσημο. Καθαρή.

Οκ.

Πολλές φορές κάνω τους ανθρώπους δίπλα μου να γελάνε. Με τα χάλια μου, με τα χάλια τους, με τις γκριμάτσες που λατρεύω να κάνω και να γεμίζω ρυτίδες, με τα ημιτελή μου -πάντα- παράτολμα  σχέδια  απόδρασης, με τα άχρηστα ταλέντα μου και με οποιοδήποτε τρόπο σκεφτώ να γιουχάρω την πραγματικότητα. 

Δεν το λες κι εύκολο..

Αυτομαστιγώνομαι εκ γενετής. 

Έχει αποκτήσει τέτοια ελαστικότητα η σκέψη μου, που με άνεση κρεμιέται και διπλώνεται στα μονόζυγα του μυαλού μου, και φέρνει στροφές, και γυρίζει απο δώ, και τινάζεται από κει, και ισορροπεί σαν σοβιετική έφηβη ολυμπιονίκης ρυθμικής κι ενόργανης του 80, και σκάει πάντα με το κεφάλι, γεμίζοντας καρούμπαλα και πόνο.

Practice makes perfection.

(Για οτιδήποτε συμβαίνει μέσα μου, θα σας κρατάω ενήμερους)