Όταν ξεχυλιζει το παράπονο, μεταμορφώνεται σε δάκρυα και μου χαλάει τη μόστρα. Αυτολύπηση στην κακόμοιρη ύπαρξή μου, και ξανά κλάμα. Κλάμα για τη μάσκαρα που μπήκε στα μάτια μου και μου έμαθε τί θα πεί πόνος, κλάμα για τις πιθανότητες που μου δίνω να πεθάνω ξαφνικά και να μην προλάβω να πω τα "σ'αγαπώ άπειρα" που νιώθω, κλάμα για την αποσύνδεση που διάλεξα μεταξύ ύλης και πνεύματος, και σκληρές εικόνες που γεννάει η φαντασία μου όταν πνίγεται στο κλάμα.
Η καρδιά καμιά φορά, ανεβαίνει στο ρετιρέ. Και κουβαλάει μαζί της αιχμηρά σουβενίρ, που στοχεύει και καρφώνει ανάλαφρα σ' έναν κουρασμένο από τις σκέψεις αφρό σε σχήμα εγκεφάλου .
Το κλάμα είναι γεμάτο αλάτι. Πιο απελευθερωτικό αλατόνερο κι από την ίδια τη θάλασσα. Ο καθένας με τη συνταγή του: Χαρά, πόνος, μάςκαρα, λύπη, νεύρα,κριθαράκι, φόβος.. και μια πρέζα αλάτι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου