(Θα ήθελα να το γράψω, όπως ο Hawking: με υπερσυγχρονους μηχανισμους, και συναισθηματικους αισθητήρες, μαεστρικα τοποθετημενους στην καρδια. Για να μιλήσει μονο εκείνη, στο ακριβώς της. Με κεφαλαία να φωνάζουν, με παύσεις και θαυμαστικά. Με τελείες. Χωρίς παρενθέσεις.)
Ειχα κρατήσει μια μνήμη για αυτή την αίσθηση: να διαβαζεις ευχες απο ανθρώπους που ειναι μακρια, ή έχεις καιρό να βρεθείς, να δεις το στολισμενο τους δέντρο, να λερωθεις με την άχνη των κουραμπιεδων τους, να χορεψεις μαζί τους. Να κρατας το δικο σου πάρτυ, στα χέρια σου.
Κλαίω απο το πρωί. Σε κάθε "χρόνια πολλά" βουρκωνω και γελαω μαζί. Εχω διαγνώσει την διπολικοτητά μου, και την απολαμβανω όσο μπορώ πιο διακριτικά ..
Θέλω να μάθω να λέω ευχαριστώ σε όλες τις γλώσσες, με όλους τους τρόπους, και ν'ανεβασω την ευγνωμοσύνη στο θρόνο της. Της αξίζει πολύ.
(Είμαι πολύ τυχερή, τελικά.. Γι αυτό γεννήθηκα στην πρεμιέρα!! Για να βαφτιζομαι στις φωτιές που ανάβει το κεφάλι μου. Και να ορκιζομαι στο ονομα της αγάπης.
Το ευχαριστώ μόνο του δε φτάνει.
Και μια συγνώμη δεν είναι το ζητούμενο.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου