(Ανακατεύω τη σούπα στο κεφάλι μου - είναι ακόμα ζεστή και κοχλάζει, λες και η ζέστη παλεύει να φτάσει τις αδιάκριτες μύτες που στερούν την αντανάκλαση στο καπάκι που ανοιγοκλείνουν για να πάρουν μια γεύση από αυτό που πραγματικά τρέφει την αντικανόνικότητα μου.
Έχω φέρει τα πάνω - κάτω μέσα μου, κάποια μέσα - έξω, τις ισορροπίες στην άκρη, και τα άκρα μου, Ευαγγέλιο: ό,τι πιάνουν τα χέρια μου, κι όπου με πάνε τα πόδια μου. Σταμάτησα την πίστη σε ιδέες και είδωλα, κι ένιωσα λίγο πιο άνετα πριν πέσω στη φωτιά.)
Πρώτες μέρες ενός Φλεβάρη.
Με ήλιο παγωμένο,
Με φλεγόμενες παντιέρες προσάναμμα
Και λέξεις
Λιγότερες
Και πιο μικρές
Με δηλητήριο στην αιχμή τους
και κενό μέσα τους.
Μεταδοτικές.
Ανακατεμένες.
Μπελάς είναι,
δεν είναι η αλήθεια.
Κοιτάς μπροστά και πας πίσω,
Πως τα κατάφερες?
(Φορές που οι σκέψεις μου, αρχίζουν με εικόνα και τελειώνουν σε τραγούδι, είναι πολλές. Είναι μάλλον πάντα. Μόνο που κάποιες, τα τραγούδια τα καίω, τα παίρνω μαζί μου.
Έχω αφήσει κάτι παραμύθια στην άκρη, εκεί που ψάχνουν οι πολλοί για χρώματα.)
(Θα σου έδινα ένα ρεφραίν, αλλά είναι το λιγότερο, αυτό το θυμούνται όλοι...)
!!!!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφή