(Ήταν πάντα ένα βήμα δίπλα της. Ποτέ πίσω, ποτέ μπροστά. Μια απόσταση ασφαλείας που κρατούσε πιστά, ένας κανόνας που τηρούσε με ευλάβεια. Έβλεπε τα πάντα, δε φαινόταν ποτέ. Δεν ήταν ο ρόλος του πρωταγωνιστικός, πιο πολύ ένιωθε τον κομπάρσο μέσα του, αλλά ούτε αυτός ήταν. Ταυτίστηκε με την αυλαία: βαριά, αδιάφανη, ένα παραπέτασμα μεταξύ σκηνής και κοινού, το σήμα της αρχής και του τέλους, η απόσταση -αυτή- πάντα ανάμεσα. Πάνω του φόρεσε όλα της τα χαρακτηριστικά: το χρώμα της, την βρωμιά της, το βάρος της, τη φθορά της, την αντικατάστασή της.)
Περπατούσε αφηρημένα.
Με το κεφάλι στραμμένο στις βιτρίνες, να κοιτάζει το είδωλό της στα τζάμια - Θεέ μου! πώς πάχυνα!
Ήταν η έκπληξη, όχι πάντοτε η ευχάριστη. Σημείωνε στο μυαλό της, όλες εκείνες τις φορές που τον έβλεπε, πάντα γύρω από τον κοινό τους άξονα. Αξιολογούσε την πρόοδο του με ανορθόδοξους τρόπους, και για κάποιο λόγο είχε καρφωθεί στο μυαλό της, αυτή η φράση που γράφει ο καθηγητής δίπλα από τον βαθμό, θέλοντας να σε κάνει έστω και μια φορά να προσπαθήσεις : μπορείς και καλύτερα!
Δεν του το είχε πει ποτέ, ούτε του το έδειχνε. Μόνο εκείνη το είχε πιστέψει.
(Ήταν η βελούδινη, βαριά, βαθυκόκκινη κουρτίνα. Ήταν το δικό της όριο μεταξύ αλήθειας και φαντασίωσης, ήταν η δική της ανάγκη να αλλάξει ρόλο και να βρεθεί πάνω στη σκηνή, πίσω από τη σιγουριά, και σε μια στιγμή μεγάλη στη ζωή της, να βγεί μπροστά, να φτάσει τον Εαυτό της, να του παραδώσει την ψυχή της, και λυτρωτικά να ακουμπήσει την συναισθηματική της αποφόρτιση πάνω στα μάτια που την κοιτάνε, τόσες δεκαετίες, τόσες μέρες, κάθε φορά που βρίσκεται αυτός δίπλα της.)
Πλησίασαν μια φορά το μαζί, κι αυτό έλιωσε, διαλύθηκε σε ύλη πρώτη, σε φωτιά.
Ήταν πολύ, και κανένας απ' τους δυο δεν ήταν λίγος. Ήταν ακέραιοι και ίδιοι πολύ. Τί να χωρέσει; Που;
Στο "πότε;” που ζητούσε εκείνη, ήταν ένα "κάποτε" παστέλ κι ελαφρύ που έπαιρνε γι' αντάλλαγμα.
Κι όταν εκείνο έφτασε, βρήκε το "ποτέ" της στη θέση του.
https://youtu.be/rwRScXqKoXY
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου