Να τα μαζέψω και να τα στείλω εκεί να παραθεριζουν όλο το χρόνο, καθισμένα σε παράταξη, να κοιτάνε τη θάλασσα που είχε μόνο πήγαινε κι έλα χωρίς ταξίδια.
Πορθμεία, όχι λιμάνια.
Δε χώρεσαν μεγάλα καράβια..
Δεν ήταν για βαθιές θάλασσες.
Έξω έξω και στα ρηχά, να πατώνουν, τόσο που στο τέλος βούλιαξαν στη λάσπη.
Θα βάλω σημαίες και θα τις βαφτίσω, με ονόματα οικεία, που μάλλιασε η γλώσσα μου να λέω, να λέω, να λέω και να ξαναλέω, και πινακίδες απαγορευτικες μέσα σε κόκκινα πλαίσια.
Και θα βγάλω τα παπούτσια μου, και τα ρούχα μου, και θα βουτηξω αντίθετα, να πάω εκεί που ακούγεται μουσική ξανά, κι είναι τα δέντρα ριζωμενα στη θάλασσα και τα ψάρια κολυμπάνε ανάσκελα για να χαζεύουν τα πουλιά στα κλαδιά τους που φτάνουν στον ουρανό. Εκεί θα πάω. Θα δεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου