αισιόδοξο μήνυμα

(Έχει γεμίσει το κεφάλι μου, και δεν έχει πλέον χώρο να ανακατέψω.. Προσπαθώ να το αδειάσω, και δε χωράνε ούτε να βγουν από μέσα. Σπάω χαρτόκουτα, και γεμίζω σακούλες άχρηστα κι αχρείαστα υπολείμματα ζωής. Κάπου εδώ είχα βάλει τον αναπνευστήρα.. Κάτσε λίγο..)

Κι εκεί που κάθε βήμα μοιάζει γιγάντιο και τεράστιο, και κάθε εμπειρία μοναδική, και θες να γεμίσεις τ'αφτιά των φίλων σου με τις εικόνες που φόρτωσες τα μάτια σου, εκεί ακριβώς καταλαβαίνεις πως η εξίσωση Ζωής-Χρόνου είναι πιο δύσκολη απ' όσο νόμιζες, κι εσύ πολύ μικρότερος από το τίποτα για να έχει αξία η περιπέτεια, ενώ την ίδια στιγμή έχεις γίνει χρυσελεφάντινο άγαλμα στο ναό της αγάπης, και λατρεύεσαι με τελετουργικά και δόξα, και πάλι γυρίζεις στην έρημο που δεν είσαι ούτε καν κόκκος, παρά είσαι αέρας που τρέχει και κουβαλάει μαζί του σκουπίδια και μυρωδιές και δεν κουράζεται να σταματήσει πουθενά.

(βουαλά).