Οι φιλίες που διαλέγουμε να στολίσουμε με μυστικά και ψέμματα, το επάγγελμα που μας απογοητεύει καθημερινά για χρόνια, η κούραση, η απόγνωση κάποιες φορές που έρχεται στον ύπνο και μας ξυπνάει παράλυτους και αδρανείς, όλο αυτό που μηχανικά υπομένουμε με χαμόγελο και βόλτες στην εξοχή, μέχρι τη στιγμή που κάποιος τερματίζει τη διαδρομή του και στεκόμαστε και τον κοιτάμε χωρίς τίποτα μέσα πια.
Ο θάνατος δεν είναι στατικός. Εξελίσσεται με ταχύτητα, αλλάζει μέσα στο χρόνο, είναι διαδραστικός σε περισσότερα επίπεδα από αυτά που μπορεί να επηρεάσει μια γέννηση.
Εμπορικότερος, θεατρικότερος, παγωμένος κι οριστικός.
Κανείς δε θέλει να αλλάξει την ουσία του. Όλοι στέκονται στη μορφή του: να είναι ανώδυνος, ήσυχος, ξεκούραστος και δίκαιος. Καμία απώλεια δεν παντρεύει όλες τις προϋποθέσεις, ακόμα κι αν πρόκειται για το δικό μας θάνατο, που λίγο(έως και καθόλου) σε απασχολεί (αν προλάβει) η επίγευση που θα αφήσεις.
Μήπως όμως να το ξαναπιάσουμε από την αρχή; Μήπως τελικά η ζωή είναι το πειραματικό στάδιο της δικής μας ουςίας, για τη δική μας γεύςη πριν την αιωνιότητα των αναμνήσεων και της ιστορίας; Για όλους αυτούς που θα μείνουν ένα σκαλί πριν από μας (γιατί σκαλί είναι είναι ο χρόνος στο μέτρημα του θανάτου..), που δε ξέρεις ποιός θα είναι κι αυτό είναι το μεγαλειώδες, να δίνουμε αγάπη και αλήθεια. Για να είναι καλοτάξιδη η επιστροφή μας στην ανυπαρξία.
Οι άνθρωποι δε θέλουν να ξέρουν.. Στιγματίζεσαι από τα "παρών" που δίνεις στη ζωή σου, ακόμα κι αν δεν ενσωματώνεσαι.. Από τα μπουζούκια μέχρι το νεκροθάλαμο.. Ένα γαρύφαλο δρόμος..(!)
(Αυτές οι σκέψεις δε σταματάνε ποτέ.. Η ζωή είναι σκληρή.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου