Εγώ, που εκπαίδευσα τα μάτια μου να βλέπουν τις λέξεις πίσω από τα σχήματα και τα χρώματα, που σαν το σκυλί νιώθω λες και τον μυρίζω τον φόβο πίσω από το χαμόγελο, παλούκωσα το είναι μου στην ειλικρίνεια και δεν του παίρνω λέξη.
Βλέπεις, έχω "μελετήσει" αρκετά στη ζωή μου,ώστε οι τίτλοι και οι επικεφαλίδες, να είναι για μένα ανώδυνοι τοκετοί σκατζόχοιρων. Είμαι τόσο τεμπέλα, που η περίληψη από μόνη της μου φτάνει για ετήσιο προβληματισμό και πονοκέφαλο ανάλογο της απόλαυσης που μπορεί να μου χορηγήσει με μόνο δυο τελείες μετά από ένα "ίσως".
(Σε μια προσπάθεια της συναισθηματικής μου καταγραφής, το "είναι" που προπαλούκωσα για να ανακρίνω, ο μόνος ύποπτος για το ριφιφί που έγινε στα ηλιόλουστα πρωινά μου κι έκλεψε την πολύτιμη μου ηρεμία, κατέστρωσε το απόλυτο σχέδιο με το ασυνείδητο, χωρίς να αφήσει ίχνη και προπάντων, χωρίς υποψίες, αντέστρεψε τους ρόλους και με κυνηγάει.)
(Διασχίζει τα Πετράλώνα και τρέχει μπροστά από μένα, με τρένα, χωρίς βιασύνη, αυτό το "είναι" που κουράστηκε να φταίει. Προσπερνάει το Θησείο του και το Μοναστηράκι, και στην Ομόνοια, αντί να βγεί στο φώς, κρύβεται ακόμα πιο βαθιά στο σκοτάδι της γής. Κι αυτά τα γρήγορα "γκρο-πλαν" με τυχαίους συνταξιδιώτες στο μετρό, αντί να με καθησυχάσουν μπροστά στον κατήφορο της διάθεσης και την ανηφόρα της απόγνωσης, με κάνουν κύκλους και χάνομαι σε αριστερόστροφες δίνες.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου