Ενας Δεκέμβρης τεμπέλης και ζεστός, με μποφόρια και νοτιά, να καταπίνει κέφια και χαμόγελα(ούτε ένα, τωρα που τους καλοκοιτάζω στο λεωφορείο, καθισμένη ανάποδα, σα δασκάλα στην έδρα μου, ψηλότερα).
Οι καθημερινοί, οι του σαββατοκύριακου, οι σπάνιοι, συνταξιούχοι μαλλον αρκετοί, κάποιοι άνεργοι, κάποια παιδιά (όλοι κοιτάνε εξω, κι εγω προσπαθώ να δω μέσα τους)
Κεφάλια που κρέμονται πανω απο κινητά, χέρια ανίκανα να κρατηθουν και να κρατήσουν, μια γκρίνια και δυο μιζέριες, μεσα σε μπόλικο γκρι με σκόρπια κόκκινα τρίγωνα.
(Εγώ, η φορτωμενη περιέργεια και δυο τσάντες, παρατηρώ τους ανθρώπους, τα μπαστούνια τους, και κάποιες φθορές, ακούω Τσαϊκόφσκι γιατι απλά έτσι ετυχε. Αφησα ελεύθερη τη μουσική υπόκρουση μιας μέρας, και με πέταξε στα βαθιά μου, εκεί που χωρίς λέξεις ποναω διαβαζοντας ιστορίες.)
Αναρωτιέμαι "πώς;" για τα πάντα μου σήμερα..
Για το χρόνο, που μοιάζει να γράφω σημειώσεις σε χαρτοπόλεμο για να χωρέσω στη μέρα δουλειά, αγάπη και κάτι λίγο αλλά νόστιμο.
(5η συμφωνία.. Η μάχη με το πεπρωμένο.. Ηχογράφηση του '60, φιλαρμονική του Λένινγκραντ.. Η μάχη που χάθηκε θριαμβικά. Και φταίω εγώ.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου