Osmium

(Osmium βάφτισε κάποιος -προφανώς στην μακρινή Κίνα, κοντά στα λατινικά συνορα-, τον ήχο που επαναλαμβανεται από τις 6, μέχρι την ώρα που θα σηκωθεί αποφασισμένη να απενεργοποιήσει αυτή την εγκεφαλική νάρκη και να πιεί καφέ.)

Υπάρχουν κι όμορφες μέρες: αυτές που το μάτι σου ανοίγει αυτόματα πριν το χάραμα, πριν απο καθε ήχο, και κανένα ελατήριο δεν ειναι ικανό να σε σηκώσει απο το κρεβάτι και να σε πετάξει τόσο ψηλά στον καθαρό αέρα, παρά μόνο η ελευθερία. Που μπορεί φυσικά να έπεται μιας απόλυσης (του δούλου), μιας παραίτησης, μιας ευκαιρίας μοναδικής, να ξαναδείς τα πρωινά σου οχι σαν το πράσινο μίλι, αλλά σαν εκείνα που περίμενες την ολοήμερη εκδρομή στο γυμνάσιο.
Τα κομοδινα εχουν φτιαχτεί για τους καφέδες, όχι για ξυπνητήρια! Εξαιρούνται κάποια βιβλία που ξαποσταίνουν πάνω τους, κι αυτό για λίγο..

(Είναι μια κουταλιά αρκετή να σε σώσει, να σε πνίξει, να σε τρομάξει.. Σαν τη χοντρη σταγόνα που δε λέει να αφεθεί και να στάξει ελεύθερη, παρά κρατιέται απο χιλιοστά, σα να το μετάνιωσε..)