Ο γάϊδαρος που πετάει

-Πετάει ο γάϊδαρος;
-Πετάει! Κοίτα τον..!

Κοίτα πόσο απλόχερα σκορπάει τη μιζέρια του.. Αυτός ο γάϊδαρος που πετάει.
Μοναδικός στο είδος του, ο ένας, αυτός που κλαιγεται και βήχει για να τον κοιταξεις και να τον λυπηθείς. Γυμνός, βασιλιάς με ρουχα καινούρια, ενα "εγώ" μπαλωμενο και βρώμικο, νομίζει πως αστράφτει, ενώ γυαλιζει η γλίτσα πανω του..
Σαν το υπερθέαμα σε τσίρκο με τέρατα, εξισώνεται με καλλιτέχνη και φαντασιωνεται πως ειναι η ομορφιά που βλέπει στον καθρέφτη, πως ειναι ο άνθρωπος που αντέχει..
Ξεπουλημενος στη λαιμαργία του, θανάσιμα.
Ενα χοντρό τίποτα.
Το τίποτα που σιχαίνεται ακόμα κι η ανυπαρξία. Και δεν το χωράει.
Και το έχει αφήσει να σαπίζει στο βήχα του
Αυτό ειναι ο ιπτάμενος γάϊδαρος.

(Αποσυμπίεση. Λίγο ακόμα..)
(Γέμισε η σκηνή κομπάρσους, να τον χαιδευουν και να τον στολίζουν. Ούτε να γυρίσω το βλεμμα μου πια δεν αντεχω..)