Την αγάπη, χρυσό μου, δεν την αγοράζεις απο το ίντερνετ, ούτε απο το περίπτερο στην πλατεία, ουτε μαγαζακια να την πουλανε θα βρεις. Δε χωραει σε κουτί, ούτε το σχήμα της σου επιτρέπει να την τυλίξεις. Δεν την ομορφαίνουν οι φιόγκοι, δεν κολλάνε πανω της ετικέτες. Είναι σαν καραμέλα: μόνο γλύκα, λεπτή σαν χαρτί, ευαίσθητη σαν χιόνι, και διάφανη.. Δεν την τσαλακωνεις, χρυσό μου, τη σπας. Κι οταν τη σπασεις, γλυκιά παραμένει, αλλάζει. Γινεται παλι ζάχαρη, και γλιστράει μεσα απο τα χερια σου, κι έχεις απώλειες. Κι οταν κολλάει, και σ' ενοχλεί, φεύγει παρέα με το νερό. Και τη λιωνεις τη ζάχαρη ξανά, και την κάνεις καραμέλα, και παλι λεπτή σα χαρτί, και τώρα πιο λίγη. Κι όσο ξεχνιεσαι, και τη σπας, και την ξαναμαζευεις, πικρίζει στο τέλος και δεν ειναι πια καραμέλα, δηλητήριο γίνεται και συνήθεια κακιά.
Χρυσό μου -γιατι το χρυσό μου εισαι- δεν ειμαι ζαχαροπλαστης, δε ξερω απο καραμέλες, ούτε να βραζω νερό δεν ξερω καλά καλά. Ξέρω να χάνω τη ζάχαρη απ τα χέρια μου μέσα, να παίρνω φόρα και να σπάω τοίχους λεπτούς και διαφανους, να κοβομαι και να ματωνω, και να χαλαω τη συνταγή, και πολλές φορές τη γεύση.
Ξερω όμως και να γίνομαι ολόκληρη ζάχαρη, να αλλαζω σχήμα, να ανακατευομαι με ζαχαρωτά και να μην ειμαι πια άνθρωπος. Δεν ειναι οι άνθρωποι φτιαγμένοι απο ζάχαρη, ουτε στο ελάχιστο.
Ειναι φτιαγμένοι απο φόβο, και συγνώμες και λαθη κι απροσεξία.
Και δεν τους κάνει καλό η ζάχαρη.. τους αρρωσταίνει.
(..είπε, κι έσβησε δυο τσιγάρα πάνω στην καραμέλα που βρήκε να έχει φτυσει μισολιωμένη κάποιος στο τασάκι.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου