Ο πραματευτής

(Αρχιζω να γράφω, και θυμάμαι κάτι αλλο, γυριζω σελίδα, γράφω λίγο  σταματάω. Κλείνω.
Δοκιμαζω πάλι, λίγο περισσότερο, δε βρίσκω το νόημα, σταματάω, γυριζω, ξεκιναω πάλι.
Δε μου αρεσει η εισαγωγή.
Δε μου αρέσει η αρχή. Το δουλεύω. Δεν.
Παλι πίσω. Ξανά. Το νόημα που πήγε; (-Ελα πίσω σου λέω!) Εχασα μια ιδέα.. Μηπως την πήρε το μάτι σου;)

Προσπαθώ να οργανώσω ενα κεφάλι, τοσο φορτωμένο, που μοιάζει με το μαγαζάκι του κυρ Πέτρου στη γειτονια της μάνας μου: κουμπια, βελόνες για πλέξιμο, κλωστες, καρφιτσες, βελονακια, φερμουάρ, κορδέλες, δαντέλες, απουσίες, υπομονή, συνέχεια..

Σε βιβλιοπωλεία και είδη ραπτικής, μπορώ να αφιερωσω ωρες και μερες, χαζευοντας τα παντα γύρω μου, και βλεποντας τις σκεψεις και τις ιδέες να γεννιούνται μόνες τους ή με τη δίδυμη τους, αυτή που θα ειναι πάντα πιο άτακτη και πιο γρήγορη, και δεν θα τη φτανω ποτέ..
Θα υπηρετώ τη δημιουργία και την μεταποίηση, κατάρα που φορτωθηκα απ'τη μητέρα μου, θα αλλαζω τις λεπτομέρειες, θα ανακυκλωνω υλικά, θα βρίσκω χρηστικοτητες και λειτουργίες στην φαινομενική αχρηστία, και θα μπλεκομαι σε κουβαρια και κουρέλια, μέχρι να γερασω βαθιά και αμετάκλητα.

(Κι ενώ η μανα μου στολίζει κι αλλαζει ρούχα, φτιάχνει αξεσουάρ κι εντυπωσιαζει, εγώ ξεχωριζω μια μια τις λέξεις μου, τις ραβω στα μέτρα μου, και τις χαρίζω. Σε κάποιους αρέσουν, σε κάποιους δε χωράνε..)