Μείναμε οι δυό μας, μόνοι κι αμήχανοι, σ' ένα μικρό σκοτεινό δωμάτιο, καθόλου ρομαντικό. Ο,τι ήταν να γίνει, έπρεπε να γίνει γρήγορα, πριν αρχίσουν να μας ψάχνουν.
Το πρώτο φιλί, είχε την εξέλιξη ενός βρέφους που μετά το μητρικό γάλα, δοκιμάζει κρέμα για πρώτη φορά, και μετά αλεσμένα λαχανικά, και αφού βγάλει δόντια, σιγά σιγά μαθαίνει πως να μασάει και να ανακαλύπτει γεύσεις και υφές βάζοντας τα πάντα στο στόμα του. Με τη διαφορά, πως εμείς οδηγούμαστε μαζί, από το ίδιο ένστικτο, την ίδια περιέργεια, το ίδιο άτσαλα, και με πολύ αγωνία. Κανείς δε θα μας έλεγε μπράβο.
Ήταν τόσο ανακατεμένα όλα μέσα μου, όπως τότε που ανέβηκα στην μπαλαρίνα του λούνα παρκ, και παρόλη τη ζαλάδα και το φόβο, ένιωθα πως κατάφερα να πετάξω έστω και για τρία λεπτά, πως ήμουν πια αρκετά μεγάλη για να δοκιμαστούν οι αντοχές μου στον κίνδυνο.
Εκείνο το φιλί, δεν είχε γεύση έρωτα ή αγάπης. Ήταν γεμάτο αδρεναλίνη και περιέργεια.
Ήταν όμως το πρώτο, που άνοιξε το δρόμο κι ακολούθησαν όλα τα υπόλοιπα φιλιά που έδωσα και πήρα στη ζωή μου. Ερωτευμένα, παθιασμένα, βιαστικά, απογοητευτικά, διεκπεραιωτικά, υγρά και νόστιμα κάποιες φορές.
Κάθε φορά όμως, που διακρίνω ψήγματα από την παρθενική ακόμα γεύση, με τη λαχτάρα του παράτολμου εξερευνητή, θέλω να καταδυθώ ακόμα πιο βαθιά στη στιγμή. Χωρίς ανάσα, όπως ακριβώς σ' εκείνο το μικρό σκοτεινό δωμάτιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου