(Κάθε αριθμός έχει το χρώμα του. Ετσι πίστευα. Αυτό πιστεύω ακόμα.
Ο χρόνος μοιάζει με ξεχειλωμένο σπείρωμα, οι αναμνήσεις μου έχουν άρωμα, και οι ιδεοψυχαναγκασμοί μου δεν έχουν τέλος. Χτες μάλιστα, αντιλήφθηκα τον ήχο του φλάουτου σαν σκέψη, -από αυτές μέσα στα παχουλά καλοσχηματισμενα συννεφάκια - το πιάνο να μιλάει όλες τις γλώσσες του πλανήτη, και το μπάσο να χορεύει κρατώντας και τα δυο στην αγκαλιά του. Είδα ολόκληρη την εικόνα, και τράβηξα την κουρτίνα στο μυαλο μου, να περάσω και στα πιο σκοτεινά. Να φοράνε νότες αντί για φορέματα, ημιτόνια για παντελόνια, μελωδίες για καπέλα και στολισμένες σιωπές με ρυθμό. Μια πραγματικότητα φανταστική, αλλά πληρέστερη από την ήδη υπάρχουσα, μια ύπαρξη παράλληλη, κι ευτυχώς καθόλου ομοούσια με τη δική μου)
Ερωμένη των λέξεων, υποταγμένη στη γοητεία της δύναμης τους, θυμάμαι τραγουδια και στοίχους, ακόμα κι από αυτά που εμαθα στο νηπιαγωγείο, ίσως και πιο νωρίς. Λέξεις, που τις γράφω, τις βλέπω, τις παντρεύω μεταξύ τους, τις διαβάζω ανάποδα, τις βαφτιζω και πολλές φορές, εχω την ανάγκη να τις γεννησω.
Ηρθε χτες η μέρα, που δεν ήθελα να ακούσω το παραμικρό, εκτός από το ψυχικό διυλιστήριο τριών τύπων και των μουσικών τους οργάνων, να με στήνουν στο απόσπασμα και να με λυτρώνουν από τα δεσμά της καθημερινότητας. Εντεχνα.
(Κουράστηκε, και τον πήρα αγκαλιά να ακουμπήσει πάνω μου. Ξεκουραζόμουν κι εγώ στηρίζοντας το κεφάλι του όρθιο. Μεταμορφώθηκε στο δικό μου κρουστό, χωρίς ήχο, με χαμηλή ένταση, απο αυτές που σε νανουριζουν, χωρίς όμως να καταφερω να κοιμηθώ, αφού η αγάπη έτρεξε να γίνει φιλί στο φορτωμένο με μπούκλες και όνειρα κεφάλι του.)
(Ξέρεις τί χρώμα εχει το 5 )
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου