Περιφέρεται εδω και δυο μερες πανω απ τα κεφαλια μας, περναει ξυστα απο το αυτι με υπερηχητική ταχυτητα, την πιανεις παντα στην ακρη του ματιου, και ολα αυτά γιατι;
Ρισκαρει κι ερχεται και καθεται προκλητικα πανω στον διπλωμενο καταλογο του ντελιβερι (αφου μαζι με τα μαγιω και τον ανεμιστήρα στριμωξες και το "οπλο", ενω βαθια μεσα σου ηξερες πως ηταν λαθος), και ειμαι ετοιμη να αυτοπυρποληθω, μονο για να τη δω να καιγεται στην κολαση!
(Ειναι αυτες οι δυσκολες ωρες, που παρακαλαω το Θεο να σωσει την αφανα μου..)
Η μυγα.
Η μυγα μας.
(Ξεχασα να παρω εντομοκτόνο.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου