Την πρωτη φορα που το άκουσα, ημουν πολύ μικρή, και δεν εδωσα σημασία. Την αμέσως επόμενη που το άκουσα, ημουν μεγάλη, και ήταν πλέον αργά.
Εζησα την εποχή, που φοβόμουν τις λέξεις. Τη γεωμετρία τους, την χροιά τους, την επιγευση τους. Ακόμα και το περασμα τους απο τα στενά του μυαλού μου, εμοιαζε καταδίωξη. Ενιωθα πως ηταν χρέος μου να τις συλλαβω και να τις εξορίσω, πριν θρηνησω αθώους
Τις φοβάμαι τις λέξεις.
Οχι γιατι σκοτώνουν, αλλά γιατί αφήνουν σημάδια. Ο θανατος είναι παντα μικρότερος απο την τιμωρία να ζεις στην ατέλεια. Να μη φτανεις ποτέ στην αρχή του κυκλου, και να αφηνεις χιλιαδες ουροβόρους δράκους νηστικούς κι επικινδυνους. Η βία που κρύβουν μέσα τους, είναι μεγαλύτερη απο τη διάρκεια τους. Κι αφηνει σημάδια.
(Στο διάστημα μεταξύ καλημέρας και πονοκεφάλου, ήρθαν κάποιες λέξεις να μου ζητησουν το λόγο. Τους τον έδωσα)
Αδιάκριτο το απόσπασμα τους. Στήνουν την αγάπη, τη θλίψη, το φόβο, την ελπιδα, την αγωνία, καταπατανε το ψεμα και την αλήθεια, φουσκώνουν σαν μπαλόνια, και μπαμ!
(Οι δικές μου είναι απλές: μια "καλημερα" να σκοτώσει τη μαυριλα, ενα "σ' αγαπω" να νικήσει το φόβο, μια "συγνώμη" να αποτελειωσει την τιμωρία, κι αυτό το "ακόμα" να χαριζεται μπροστά και πισω στον χρόνο.Εκτελεστές μιας ασπρόμαυρης υπόστασης.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου