(Μικρότερη όταν ήμουν, κορόϊδευα τους ανθρωπους που κολλούσε το μυαλό τους, και αντι να χρησιμοποιήσουν το κατάλληλο ρήμα, με ενα "αυτώνω", είχαν καλύψει ουσιαστικά, εμπεριστατωμένα κι ολοκληρωτικά, από απλές μέχρι ακατάληπτες και βαθύτερες έννοιες! Αύτωσα που λέτε χθες, κι άρχισα να επεξεργαζομαι τις λέξεις που χρησιμοποιώ τα τελευταία χρόνια.)
Μικρα κομποκατήματα, ψιψιψόνια, ποπορίνια και τσουπ(ς) πλημμύρισαν το δωμάτιο, πολλαπλασιάστηκαν σα δαιμονισμενα, κι αρχισαν να αναρριχούνται στους τοίχους, καλύπτοντας το ταβάνι, κι αυτώνοντας τα έπιπλα. Αρχισαν να τρωνε τις σελίδες των βιβλίων (που δεν εχω γραψει), να φτύνουν τα κουκούτσια, και να κλωτσανε την κατσίκα που μασάει ταραμά. Ταράχτηκα.
(Ζωές γεμάτες γαρνιτούρα. Και μπέρδεμα, και παρεξήγηση, και λέξεις ρηχές, γεμισμένες με την ανοστιά του κόσμου.
Ειδα τα πόδια μου δεμένα με σκοινί, και κλεισμενα σε τσουβάλι. Να χοροπηδάω και να φτάνω το αερόστατο, μέσο διαφυγής μου. Τσουπ. Τσουπ. Τσουπ.
Ο εαυτός μου που φεύγει απο το πλάνο, μια άδεια κορνιζα να στολιζει το κενό, και με τρόπο παράδοξο να ομορφαίνει τη σιωπή. Δεν ειναι τέχνη. Ειναι η φυγή που μας αυτώνει.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου