(Ειναι ο ήχος του τρένου, λιγο πριν μπεί στην αποβάθρα, που γρατζουναει κάποιες φορές. Είναι απελευθερωτικό να φτάνεις στον προορισμό σου, και να βγαινεις μέσα απο το πολύχρωμο και βρώμικο και γεμάτο βαγόνι. Κι είναι διεγερτικά τα βήματα στην προοπτική μιας συνάντησης• με τη φιλη, τον εραστή, τη μάνα, τους συμμαθητές..)
(Φοραω τους αναπνευστηρες μου στ' αυτιά. Καποιες φορές με σωζει η μουσική. Καποιες αλλες η αποσταση που κραταω απο την πραγματικοτητα χαμηλωνοντας την ένταση της.)
(Το ηξερα. Το ειχα καταλαβει. Απο εκεινη την πρωτη και μια φορά.)
(Εχω συγκεκριμενη θέση που καθομαι στο βαγόνι. Οπως ο καθενας διαλέγει την πλευρα του κρεβατιού, το θρανίο του, την καρεκλα στο τραπεζι της κουζινας.. Ολα συνήθεια. Αχρηστη.
Κι οταν προλαβει και καθησει αλλος, η μερα αλλαζει. Αλλαζουν ολα. Σα να περναω απεναντι, στην αλλη οχθη.. Για να ξαναδω τα ιδια νερα)
(Στραγγιζω το μυαλό μου σαν ψαροσουπα, φοβαμαι τα κοκκαλα. Και θυμαμαι πως μαγειρευω για να φανε οι αλλοι.. Σταματησα να τρωω ζωες. Μου τελείωσε κι ο φοβος για τα κοκκαλα. Εμεινε μονο εκεινος στο κεφαλι μου, να καρφωνεται σε λεξεις και να περιμενει πότε θα τραυματιστω, αφου τριβομαι πάνω τους..)
(Δε φτανω ποτέ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου