Υπαρχουν καποιοι ερωτες,που δεν προβλέπεται να εκτίσουν την καταδίκη τους, σε κανενα κρεβατι. Δε θα ευτελιστουν ποτε, δε θα ζησεις την εκπνοη της ανατριχίλας, δεν κρατανε προσχηματα, τυπους και δεν πλησιαζουν.
Ειναι απο εκείνους που θες να τους φουσκωνεις σαν μπαλονια στο κεφαλι σου, να περπατας σε εύθραυστη ισορροπία και να βουτας σε βυθους σκοτεινους. Δικους σου.
Στο ιδιο συρτάρι με τις αμαρτίες, εκει τους κλεινεις. Γιατι αμαρτία ειναι οταν δεν ανοιγεις τον έρωτα. Οταν δεν ξεδιπλωνεις το αλουμινοχαρτο για να φτασεις στην απόλαυση. Ο φοβος όμως, ειναι εκει και φυλαει την ζωνη αγνοτητας που οικειοθελώς του φορεσες. Κι ειναι ακομα πιο προκλητικό και ζορικο.
Ειναι οι ιστοριες που δεν εχουν γεννηθει για να γραφτουν. Ειναι αυτες που θέλεις να ζεις στο κεφαλι σου, με τους ορους σου, με τις ωρες σου, με την υπερβολη σου. Και μετα, παλι πισω. Εδω. Να ταϊσουμε την αποσταση και τα πρεπει στο παρκο διπλα στις παπιες.
(Η φαση με το αλουμινοχαρτο μου θύμισε σοκολάτα. Παω περιπτερο)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου