Οταν το " κάθε πρωί" εχει γευση καταπίεσης, και η ρουτίνα μυρίζει απογοητευση, οταν τιποτα δεν ομορφαινει την βιαιη επιστροφή απο το αιθερικό πεδίο των ονειρων στη σκληρη πραγματικότητα της υλης, καπου στο χαοτικα δομημένο σημερα, υπαρχει ενας πινακας κρεμασμένος στον ιστό, κεντημενος περίτεχνα, να με ξεκουράσει, σαν αιώρα που ανάλαφρα εκκρεμεί το μυαλό, μεταξύ των δέντρων της λογικης και του συμβιβασμου.
Ειναι λέξεις.
Ειναι μικρά κομμάτια, ξύλινα, που στηρίζονται το ενα διπλα και πανω στο αλλο, σηκώνοντας ενα οικοδόμημα επιβλητικό απεναντι στα πρεπει. Ελεύθερο σε ολες τις κατευθύνσεις, και με ρυθμό απροβλεπτο, αφου, εκει που νομιζεις οτι έκλεισε και σταματησε, ψηλώνει και απλωνεται επικίνδυνα στον εγκεφαλο, και προκαλεί βλάβες, ακομα και στις πλεον ασφαλείς και σίγουρες εικασίες.
Με τη σωστή δοσολογία μεταξυ αληθειας και υπερβολής, με φανταστικά σεναρια κι αληθινα γεγονότα, ειναι το μαλακό πουπουλενιο μαξιλαρι, που θελω να χαιδευω χαμογελώντας, τριβοντας πανω το μαγουλο μου, λιγο πριν κοιμηθω κι αφησω το υποσυνείδητο να κανει τη δουλεια του.
Ειναι η παιδικη χαρα μου.
Η χαρα που εχω απο παιδί.
Να (απο) τυπώνω τις εικόνες μιας εσωστρεφους διαδικασίας, καταπίνοντας φλας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου