(Δ)ΙκΕα

Ο πλανητης καθε μερα, γινεται ολο και πιο μικρος, πιο στεναχωρος.
Σαν το σφιχτό ζιβαγκο που σου προκαλεί δυσφορία και νεύρα.
Η δυστυχία εχει για αντίβαρο χαριτωμενα γατάκια και ακριβα κινητα στα χερια 15χρονων, εικονες αγίων για βοήθειά μας, και μια ανεξήγητη προγονική περηφάνια που κατακρεουργουμε κι αναμασαμε, προκειμενου να επιβιωσουμε.
Κι αν δε μαυρισεις
Αν δε νιωσεις οργή
Αν δεν πεις τη γνωμη σου, εισαι σιγουρα από αλλο πλανήτη.
Εισαι το εγωιστικό πλασμα που δεν ασχολείται με τον πόνο του αλλου και τις παστιλιες του.
Κι αυτό ειναι σκληρό.
Σα να κρατάνε τα μάτια σου ανοιχτά, μεσα σε παρωπιδες, και να σου προβάλλουν το θάνατό σου.
Διαλύουν τα χρώματα, σ αφηνουν ανίκανο κι ασπρόμαυρο, υπογράφοντας τη διαχρονική κομψότητα της υπακοής.
Καμια αντίσταση.
Καμια επανάσταση.
Συναρμολογησαμε μια ζωή πρόχειρα, το καταλαβες; Γι' αυτο σπαει.