Μια άδεια μέρα

(Κάποιοι συνδυασμοί, είναι μοιραίοι: τα μακαρόνια με τον κιμά, οι φράουλες με τη σαντιγί, το εκμέκ με το παγωτό, η ρέγγε με το καλοκαίρι, ο κώλος με το βρακί, το τσιγάρο με τον καφέ..εσύ κι εγώ..)

Μια άδεια μέρα δεν εχει τίποτα. Δεν έχει ξυπνητήρι, δεν έχει δουλειά, υποχρεώσεις, δεν εχει το παραμικρο.
Μια άδεια μέρα είναι πιο γεμάτη από αλλες. Με ήλιο, με περπάτημα, με άραγμα, γκρίνια, και απρόοπτα. Γεμίζει με την ικανοποίηση της κενότητάς της.
Είναι η μέρα που θέλεις ν αλλάξεις την κατευθυνση βγαίνοντας απ το σπίτι, θέλεις ν αλλάξεις θέση στον καναπέ, ίσως και θεση στα έπιπλα, που βλέπεις λεπτομερειες παντού: στους τοίχους, στο τραπέζι  στο ποτήρι, στο σώμα σου, στα ρούχα σου, στο μυαλό σου.
Κι όσο εκείνη σου συστήθηκε άδεια, τοσο πιο γεμάτη τη βλέπεις, και συνεχίζει να φουσκώνει με την αγωνία, πως κάτι εχεις ξεχάσει, κάτι έπρεπε, κάτι είχε σειρά.
Μια άδεια μέρα, με τρομάζει.
Μαθαίνουμε να ζούμε για το αύριο, κι αφήνουμε στρέμματα ελευθερίας και δημιουργικότητας να καίγονται αβοήθητα, χάνοντας υπερπολύτιμες στιγμές που θα έπρεπε να σκορπάμε αγάπη και να χανομαστε. Σε μια άδεια μέρα.

(Ο ήχος ενός τρένου και μια φυσαρμόνικα. Μοιραίο.)