Η γιαγια μου ξεκινουσε δεκαπεντε μερες πριν, να κατεβαζει κουρτινες, να στρωνει χαλια, να βγαζει εξω ασημικα και κρυσταλλα, να πλένει, να ετοιμαζεται για την μερα, που στολισμενο με φρεσκα λουλουδια το σπιτι, και το ψυγειο φορτωμενο γλυκα και αναψυκτικα, θα δεχοταν επισκεψεις, που μαζι με το κουτι τις παστες που θα εφερναν, ή καποιοι το ουισκακι που θα πινανε αυθημερόν, θα φερνανε και τις ευχες ολης της υπολοιπης οικογενειας, αυτης δηλαδη που βαριοταν τετοιου τυπου εκδηλωσεις, ή ειχαν να πανε και σε αλλον Μιχαλη. Των Ταξιαρχων αυτα.
Αναλογως έπραττε κι η μανα μου του Ευαγγελισμου, και γενικά ειχαμε ενα πλουσιο εορτολόγιο στο περα δωθε μας, και στα "Σοϊ Show" μας, οπως τα βαφτισα πριν καμια δεκαπενταετία, αφου παντα καταληγαμε να τρωμε, να πινουμε, και να τραγουδαμε, συχνα συνοδια κιθαρας. Κερασακι στην τούρτα, μια οικογενειακη παρεξηγηση. Συχνα, οχι πάντα. Ειχαμε και άπνοια καποιες φορες.
Η επομενη μερα παράδεισος και κολαση: περισσοτερα γλυκά, πλυσιμο, πλυσιμο ατελειωτο, και ξανα πισω στον μπουφε το καλο σερβιτσιο, και δικαιολογημενοι στο σχολειο για τον υπνο μες την ταξη και τις ασκησεις που δεν προλαβαμε γιατί ειχαμε κοσμο!
Ειχαμε μια καλη δικαιολογια για να βρεθουμε.
Δεν εφτανε το τηλέφωνο.
Ειχε και πλακα να σε αγκαλιαζουν και να σου λενε πως μεγαλωσες, χωρις να εννοουν πως γερνας κι εσυ μαζι τους.
Μεγαλη η χαρη των ονομαστικων εορτων.
Θα ηθελα να ειμαι Ισπανιδα απο ορθόδοξη γενιά, μ ενα σιδηροδρομο για όνομα, να γιορταζω καθε σαββατοκυριακο, και να μαζεύω ευχες κι αγαπη με περισσότερη σοφία.
(Σημερα γιορτάζει το γλυκό του ονομα! Δισυλλαβο, απαγορευτικο στην αρχη, δεικτικο στο τελος. Χαρουμενο και ασυνήθιστο! Με λιγο παραπανω ζάχαρη απο αλλα ονόματα. Με παραπανω σε ολα του.
Λουλουδια, γλυκά, τραγούδια, και δωράκι!
Πόσο υπεροχος είσαι Μηνάκο μου; Χρονια σου Πολλά!)
!!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφή